We zullen deze lange dag kort beschrijven, omdat we moe zijn. We vertrokken vanochtend uit Tiberias, richting Jeruzalem. Op de route lagen achtereenvolgens Beit Shean,Gan Hashelosha en Jericho.
Beit Shean was één van de tien belangrijke steden van het oude Romeinse Rijk. We kregen een goede indruk van hoe een Romeinse stad er vroeger heeft uitgezien; met een theater, cardo (hoofdweg), badhuis, tempels en latrines (openbare wc's). De boom waarin Judas zich verhangt voor de film Jesus Christ Superstar staat bij deze ruïnes.Een belangrijk deel van de film is hier opgenomen.
Dan Gan Hashelosha, de warmwaterbronnen. Het water is altijd 28 graden. Sake sprong voor de 3e opeenvolgende dag het water in, ondanks dat hij het als enige erg koudvond. Het werd steeds warmer en de zon scheen fel. We verkleuren allemaal, de ene is rood, de andere bruin. Rolinca is al bijna tot zwart verkleurd.
Omdat we genoeg tijd hadden, besloten we op het laatste moment om nog een stop te maken in Jericho, de groene oase in de woestijn, vol met dadelpalmen. We kregen eenidee van de vijgenboom waar Zacheüs ingeklommen is. Hierbij moesten we zo'n tien mannetjes van ons afslaan, zij wilden ons dolgraag 'mooie' glimmers verkopen, maardeze zijn (helaas voor hun) al gekocht. Door naar de bron die heel Jericho voorzag (in de tijd van Jezus) en voorziet (nu) van water. Het smaakte goed.
Op het laatste stukje op weg naar Jeruzalem werd het laatste verhaal van de reisweblog verteld. Ook de reacties werden genoemd. Dominee Diete had echter het planopgevat om, op het moment dat wij Jeruzalem binnen zouden rijden, psalm 122 te gaan zingen. Het werd een beetje haasten, maar uiteindelijk was het een heel mooimoment. Detail: tijdens het zingen van vers 2 reden we een tunnel in, waardoor we te weinig zagen om door te zingen. Na het licht aan het einde van de tunnel konden weJeruzalem in volle glorie aanschouwen, ondertussen vers 2 en 3 zingend. Het uitzicht was vergelijkbaar met de foto die bovenaan dit weblog staat.
We komen aan bij het Holyland Hotel, dat midden in Oost-Jeruzalem (in de Arabische wijk) ligt. Chauffeur Jamil parkeert op een ongelofelijke manier de bus, doorachteruit tussen twee auto's door het parkeerterrein op te draaien. Het hotel bleek anders dan we gewend zijn. Sake zegt: 'we kunnen hier niet zwemmen!'. Het hotel isminder luxe, maar gezelliger dan de vorige twee. Jan kwam de kamer binnen en vond het eigenlijk niks. Hij trok het gordijn open en wist niet wat hij zag... Het goudvan de rotskoepel schitterde hem tegemoet. Jan en alle anderen aan zijn kant van het gebouw hebben erg geluk. Andere mensen hebben dit niet; hun uitzicht is hetlelijkste uitzicht dat je je voor kunt stellen. Dominee Diete hoeft ons hier niet op te roepen voor het gebed, dit gebeurt hier vijf keer per dag. Morgenvroeg om 05:00uur zullen we dan ook gewekt worden door de oproep tot gebed, de Azaan genoemd.
Vandaag hebben we hierom gelachen:
- Hieke gaat zonder bril de badkamer in en smeert zich vervolgens in met douchegel in plaats van body lotion. Gelukkig kwam ze hier op tijd achter.
- We eten zo goed dat kledingstukken beginnen te knellen. Eén broek is al geknapt, maar gelukkig heeft Jan van alles meegenomen. Hij stond meteen klaar met zijn veiligheidsspelden.
- In Beit Shean kon je, als je wilde, de heuvel opklimmen om een mooi uitzicht te krijgen van de omgeving. Gids Joseph vraagt aan een van de achterblijvers: 'moest jij niet naar boven?', waarop ze in het Engels (???) antwoordt: 'I have not enough breast', terwijl ze haar handen onder haar boezem houdt. Twee vragen komen in ons op: waarom Engels (want Joseph spreekt Nederlands) en waarom 'breast'? Een hint voor de tweede vraag: ze probeerde iets met 'lucht' te zeggen.
- Tot slot nog een nagekomen bericht van (o)ma Dientje. Bij de wandeling in Banyas ging zij niet mee. Samen met de chauffeur bleef ze bij de bus. Ze gingen in de schaduw van het laadruim zitten, waarop Jamil iets in elkaar begon te zetten. Het begon met een soort vaas, waarop het een en ander werd gedraaid. Uiteindelijk kwamen er een stukje aluminiumfolie en een kooltje op, waarna deze waterpijp (!!!) in elkaar stond. Samen met een kopje thee (ook door Jamil gemaakt) was dit de ideale methode voor een heerlijke middag, aldus Dientje.
Om 7:00 uur gaat vandaag onze wekker. De zon schijnt en we hebben er allemaal weer zin in. Al bij het ontbijt zit iedereen te genieten van al het lekkers dat voor onsis uitgestald. Elke dag staan we stil bij al deze zegeningen en beseffen we maar al te goed dat niet iedereen dat kan zeggen. We genieten!an om 8:30 uur in de bus. Het zonnetje schijnt en in de loop van de dag wordt het steeds warmer. We rijden richting de Golanhoogte en buschauffeur Jamil leidt onszonder blikken of blozen langs haarspeldbochten de bergen op en de dalen door. We stoppen in Sefad, een klein dorpje dat door gids Joseph Jeruzalem in het klein wordtgenoemd. We zijn vroeg en dus is het gelukkig nog niet druk. In de synagoge worden we ingelicht over het joodse geloof en zien in de nauwe straatjes orthodoxe Jodendie opvallen door hun kleding. Joseph legt ons uit hoe zij in hun kleding en door hun gebruiken zich dagelijks bepalen bij het geloof en de wetten. Het is verder eentypisch kunstenaarsdorp en we hebben nog een half uur de tijd om in de diverse galerieën en winkeltjes prachtige kunst te bewonderen. Dan weer in de bus naar Katzrinnaar de plaatselijke bakker die naast de koffie ook heel veel en heel lekkere taart op de balie heeft staan. Er zijn maar weinigen die de verleiding kunnen weerstaan(dik zijn we nu toch al) en Daniel betaalt alles uit de gezamenlijke koffiepot. Wat niet weet, wat niet deert, want de prijs is er wel naar! De plaatselijkezilversmiddoet vervolgens goede zaken. Wat is dat toch met vrouwen en glimmers? Heren, jullie vrouwen hebben weer een nieuwe voorraad kettingen en ringen aangeschaft (maar erzijn ook kadootjes bij hoor). Dan weer in de bus naar een uitkijkpunt waar we in de verte de berg Hermon zien met besneeuwde toppen. We kijken naar een stukniemandsland, een VN-post en in de verte zien we een minaret uit buurland Syrie, dat geen vredesakkoord met Israel heeft. Jan herinnert zich nog goed de 6-daagseoorlog uit 1967 (hij was toen 17) en dat hij dat toen heel beangstigend vond. Uitkijkend over Syrie spreken met elkaar over de situatie van dit land. Hier op dit puntlijkt het allemaal zo vredig, maar het tegendeel is waar. Joseph vertelt dat het niet mogelijk is om over land de grens naar Syrie over te steken. Niet veel later inde bus vraagt een van ons (raad maar wie) wanneer we nu dan toch in Syrie aankomen. We liggen dubbel en hebben grote pret, om deze opmerking van de vrolijke.... Hetwordt tijd voor de lunch met van de bakker uit Katzrin meegebrachte stokbroodjes met kaas, ei of tonijn. We picknicken buiten onder de bomen bij Banyas, een van debronnen van de Jordaan. Wat is dit leuk! Beter dan de vreetschuur van gisteren. Morgen gaan we weer picknicken, dit keer bij Gan Hashelosja (warmwaterbronnen). Banyasis ook de naam voor het oude Caesarea Filippi, waar vele voetstappen van Jezus liggen. Langs de rivier lopen we stroomopwaarts. Een schitterende wandeling vananderhalf uur. Wat een prachtige natuur en hoe bijzonder is het om hier met elkaar te lopen. Tijdens de wandeling ontspinnen zich vele gesprekken. Dat zoveelverschillende mensen die elkaar van te voren niet (goed) kenden nu steeds dichter tot elkaar komen is en blijft bijzonder. Het is nu al goed, deze reis en we zijn nogniet eens op de helft! In de bus terug naar Tiberias leest Daniel het verhaal dat hij gisteren schreef voor. Applaus van de groep valt hem ten deel. We zijnnieuwsgierig naar de reacties die hierop zullen komen, maar dat horen we morgen in de bus. Iedereen kijkt uit naar wat jullie allemaal schrijven en we roepen jullie opom dit vooral te blijven doen. We hopen echt dat het nog lukt om foto's te uploaden, want die hebben we inmiddels in overvloed! Terug in het hotel gaat een groepjepostzegels kopen, anderen gaan zwemmen (Sake zwemt voor de 2e keer na 30 jaar, hij wordt nog eens kampioen), en twee dames gaan toch met de taxi en gids Joseph naar dediamantslijperij om toch nog iets heel moois te kopen (nadat met manlief thuis is overlegd). Om 7 uur komt iedereen fris gedoucht bijeen voor de dagsluiting. We delenonze ervaringen van de dag, zingen het lied 'Op bergen en in dalen', danken voor deze dag en bidden tot slot om een zegen over de maaltijd. Op dit moment is het halftwaalf en zitten Woudenbergers en Smildegers bij elkaar in de lobby, alsof ze elkaar al jaren kennen.
Hebben we nog gelachen vandaag?
Natuurlijk, maar de schrijvers van dit verhaal merken dat mensen voorzichtiger worden met hun uitspraken. Het kan immers in deopenbaarheid worden gebracht en dan word je het tweede pispaaltje, naast Jan. Toch nog enkele dingen:
- Gera, de vrouw van Jan Badmat, is haar man en z'n matje wel een beetje zat nu. Ze vond een extra kussen op haar kamer en plaatste dat pontificaal rechtop tussen detwee hoofdkussens in. Jan noemde dit 'het toppunt van een droomhuwelijk'.
- De wandeling van vandaag ging over een smal paadje, waardoor mensen met maximaal twee naast elkaar konden lopen. Sake sprak over een rustig dagje, zijn schaapjeskonden de weg niet kwijtraken.
- Gids Joseph kent erg veel moppen. Vaak komen ze tussen zijn verhalen door. Zo vertelde hij: de Arabische man is erg lui. Zijn vrouw moet al het werk doen. Hoe maakteen Arabische man een omelet? Er werd geen antwoord gegeven, omdat iedereen verwachtte dat dit bij het verhaal hoorde. Het antwoord luidde: hij geeft zijn vrouw tweeeieren.
- Een aantal mensen in de bus heeft al dubbel gelegen om de volgende tekst, en in het bijzonder moeten we Grietje hier nog even noemen. Ze plaste namelijk bijna in
haar broek bij het horen van de spreuk van de dag van Fatima:
Eindelijk weer een berichtje, want we horen dat jullie zitten te smachten op een teken van leven. Wij zullen een beknopt, doch zeer interessant verslag maken van deafgelopen twee dagen.
Zondag
Deze dag begonnen we met een kerkdienst op een speciale plek: middenop het meer van Tiberias. Dankzij de mooie preek en de perfecte locatie hiervoor werd het een zeerspeciale ochtend. Hierna voeren we naar de oever van Yigal Allon, waar een heerlijk kopje koffie/thee/cappuccino op ons stond te wachten. We hoorden het verhaal overde vondst van een boot uit de tijd van Jezus. De boot zelf konden we bezichtigen, maar het verhaal eromheen was eigenlijk veel mooier, mede dankzij Chaïm. Dit kleine,oude mannetje wekte bij alle vrouwen vertederende gevoelens op. Aan het meer van Tiberias hebben we vervolgens Petrusvis gegeten. We waren niet de enigen (lees: hetwas er stampvol). Gesterkt door het maal togen we naar de Jordaan en bezochten we de doopplaats Yardanit. De meesten van ons kunnen nu zeggen dat ze in de Jordaanhebben gestaan. Het laatste onderdeel van deze dag was de bezichtiging van een diamantslijperij, waarna natuurlijk sieraden gekocht konden worden voor duizendeneuro's. Uiteindelijk heeft echter niemand iets gekocht, hoewel een paar vrouwen er erg dichtbij was. Wat nog niet vermeld is: deze dag was het broeierig warm. Er wasgeen zon, maar toch vermeldde de thermometer 30 graden. We doken hierom het zwembad in (ook Sake, die al 30 jaar niet gezwommen had). Gelukkig was er een badmeesterter plaatse. Bij het diner bleek dat de groep al echt een groep is. We bleven lang natafelen en hadden goede,leuke en diepe gesprekken. In de tuin dronken we nog waten lagen we allemaal in een deuk om moppen van o.a. Marian, Sake, Marian, Ada, Marian, Marian en Marian. Zus Jeanet wist niet wat ze hoorde, aangezien de moppen vanMarian alsmaar schunniger werden. Al met al een intrigerende dag. Wat nog vermeld moet worden: Sake de schapenhoeder kan hier in Israël zijn werk gewoon blijven doen.Constant loopt hij achteraan om ons bijeen te houden en in de goede richting te leiden.
Maandag
Iedereen was op tijd bij het ontbijt. De bus vertrok om half negen naar de berg van de Zaligsprekingen. Het weer was mooi; zon en enkele wolkjes. We zijn weer lekkerverkleurd. We hebben een wandeling gemaakt van boven naar beneden. Het klinkt heel simpel, maar was heel bijzonder, omdat we ons waanden in de sfeer van Jezus' tijd,en in hetzelfde landschap rondwandelden. Dominee Diete las de zaligsprekingen voor en we waren twee minuten stil omdat het de Holocaust Memorial Day was. Sirenesschalden over het meer en ieder had z'n eigen gedachten op dat moment. Aan de voet van het meer bezochten we achtereenvolgens de kerk van de wonderbare spijziging ende plek waar Jezus voor de derde keer is verschenen aan de discipelen. Marriët was kwijt (ze was een winkeltje ingelopen), maar ze klom in een boom, correctie: op eensteen, en Sake zei: kom naar beneden Marriët, heden moet je bij de groep verblijven. Na een korte bezichtiging van Kapernaüm verheugden wij ons op de lunch die onsbeloofd was. Helaas, helaas, deze lunch ging niet door. Gids Joseph zorgde er gelukkig voor dat we toch nog ergens konden eten: opnieuw een zogenaamde 'vreetschuur'.Erg gezellig (niet sarcastisch bedoeld). In de middag bezochten we Kana en Nazareth, twee bijbelse plaatsen die echter niet stilgestaan hebben in de tijd. Hier wonenArabieren en Joden vreedzaam naast elkaar. Vele winkeltjes, veel mensen, het verkeer was een ramp. We hebben twee kerken bekeken die gebouwd zijn naar aanleiding vanhet bijbelverhaal dat zich op die plaats heeft afgespeeld, namelijk de bruiloft te Kana en de aankondiging van de geboorte van Jezus aan Maria te Nazareth. Net zoalswij een lied gezongen hebben in een andere kerk, troffen we hier mensen die, elk op hun eigen manier, hun geloof vierden en beleefden. Lambert en Hendrikje sloten dedag af, waarna we allen ons buikje (opnieuw) vol en tonnetjerond gegeten hebben. Dat wordt weer Weightwatchers of Sonja Bakker, want dit zijn allemaal SAS-dagen.
Hierom hebben wij hard gelachen:
- In de lift mogen slechts vijf personen. Dit staat op een waarschuwingsbordje, en niet alleen in het Hebreeuws en Arabisch, maar ook in het Engels. Only 5 persons.Toch meenden Marriet, Gera, Zwaan, Hans, Roel, Errisje, Harm-Jan en Jantje dat ze met z'n vijven waren. De lift dacht hier anders over en besloot halverwege om deze vijfpersonen vijf minuten vast te laten zitten. Deze vijf personen waren erg geschrokken. Alle vijf zullen ze het niet weer doen.
- Om de deuren van de hotelkamers op slot te doen, moet je een knopje aan de binnenkant van de deur indrukken. Ada vraagt bij het verlaten van de hotelkamer aanMarriët: 'heb je al gedrukt?', waarop Marriët even nadenkt en dan zeer serieus zegt: 'nee, maar ik sla vandaag gewoon even over'.
- Jan heeft de grote handdoek gevonden, maar zijn reactie hierop was: 'deze handdoek is toch veel te groot, als ik me afdroog gebruik ik maar een klein stukje. Je moetje eigenlijk al gaan afdrogen, terwijl je nog aan het douchen bent!'. Daarom deze oproep: is er iemand te vinden die deze man begrijpen kan?
De dominee heeft het berichtje gelezen en zag dat het goed was, dus hiermee eindigt dit verhaal. Amen.
Ps: Het online zetten van de foto's gaat waarschijnlijk niet lukken. Vandaag lukt het sowieso niet, de foto's zijn kennelijk te groot. Er is slechts 1 foto geupload (een mooie foto van een deel van Caesarea). Ik zal de foto's comprimeren en het morgen nog eens proberen. Desnoods kan ik een fotosite opzoeken (picasa bv., als iemand nog een goede site weet, ik sta open voor suggesties). Jullie moeten het dus doen met dit verhaal, Google en jullie eigen verbeelding.
Hallo beste, lieve, aardige en/of vriendelijke lezers!
De eerste échte dag zit er zo goed als op! De route in het kort: Netanya - Caesarea - Karmel - Megiddo - tuinen van de Bahai - Tiberias. Ik begin, uiteraard, bij hetbegin.
Vanochtend vroeg vertrokken we vanuit Netanya naar Caesarea. Wat nu ruïnes zijn, was vroeger een bruisende stad met een zeer goede en veilige haven. Dankzij een kortfilmpje hebben we een goed beeld gekregen van hoe de stad (en vooral de haven) er vroeger uitgezien moet hebben. Omdat we Nederlanders zijn, gingen we meteen hiernakoffie drinken. Daarna vlug door naar de volgende plek!
Volgens de planning zouden we na een niet al te lange busrit aankomen op de top van de berg Karmel. Helaas was dit niet het geval. De Druzen (dit volk is in deminderheid in Israël) hielden een protest/lentefeest. Hoe ze dit combineerden werd niet helemaal duidelijk, feit was dat de bus geen kant meer op kon. De groep istoen een stukje teruggelopen, zodat we eerst wat konden gaan eten. Een uurtje later konden we verder, richting het klooster Muhraka. Dit klooster is gebouwd op de topvan de berg Karmel, waardoor we een schitterend uitzicht hadden over de omgeving.
Vlug door naar Megiddo, opnieuw een stukje vergane glorie. Weer begonnen we met een filmpje, waarna we door het gebied gelopen zijn. Ook hoorde hier een tunnel bij,waardoor er vroeger altijd rotswater gehaald kon worden van onder de stad vandaan (dus ook als de stad belegerd werd). Met de bus reden we hierna snel weer door.In de stad Haifa vind je de tuinen van de Bahai-tempel. De stad is deels tegen de bergen aan gebouwd. Hier is gebruik van gemaakt: elke tuin bevindt zich een niveauhoger dan de vorige. Zo krijg je een erg mooie 'opeenstapeling' van tuinen te zien. Vanaf helemaal bovenaan was het uitzicht ook weer schitterend!
Uiteindelijk zijn we in Tiberias beland. We zitten vlak aan het meer. Het hotel is goed, het eten is lekker en de sfeer is prima. De reacties op het vorige stukjezijn doorgegeven, maar het zou teveel werk zijn om er op te gaan reageren. In ieder geval: bedankt voor het reageren, iedereen hier vindt het leuk dat jullie thuis in gedachten met ons meereizen!
Tot slot nog een drietal (volgens ons) leuke opmerkingen. De eerste: toen we helemaal bovenaan de tuinen stonden en iedereen zich aan het vergapen was aan al hetmoois, liep Sake achter ons langs. Zijn gemompel klonk als volgt: 'hardstikke leuk dit, maar laat ze de Delta-werken maar eens bekijken, dá's pas interessant!'.
Ten tweede: het woord voor 'bedankt', is hier 'toda'. Marriët vergiste zich echter, toen zij wegliep uit het eetgedeelte, zei ze vrolijk tegen een ober: Taco!
Ten slotte het derde. Jan uit Woudenberg wilde zich voor het avondeten nog even verfrissen. Hij had zich gedoucht en wilde zich gaan afdrogen. In de badkamer hingenzes (zes!) handdoeken, maar wat pakt Jan? Het matje waar de meeste mensen op gaan staan wanneer ze uit het bad stappen, gebruikte onze Jan, u raadt het al,als handdoek. Genoeg voor vandaag, tot het volgende berichtje!
De reis verloopt tot nu toe voorspoedig! Met 35 mensen zijn we vanochtend vanaf Schiphol naar Israël gevlogen, en met diezelfde 35 mensen zijn we zojuist bij hotel King Salomo in Netanya beland. Op het vliegveld werd Rolinca meerdere malen zeer goed ondervraagd, en tijdens het vliegen kreeg Sake het af en toe wat benauwd, maar afgezien hiervan ging alles perfect! Genoeg gereisd voor vandaag, we gaan zometeen eten en dan lekker van de vrije avond genieten.
Morgenochtend gaat de wekker om 07:00 uur, we reizen dan meteen weer door richting Caesarea. Tot slot nog een huishoudelijke mededeling: het is hier één uur later dan in Nederland.
Nog twee weken, en dan vertrekken we naar Israël. We zullen daar tien dagen lang rondreizen door het hele land. Met de bus zullen we vele belangrijke plaatsen uit de Bijbel aandoen, waarbij onze eigen gids ons uiteraard een berg aan informatie zal geven.
Misschien komen er bij het lezen vragen in u/je naar boven; waarom naar Israël? Een eigen gids? En wie zijn 'we'?
Ik zal bij de laatste vraag beginnen, al zullen andere antwoorden hieruit voortvloeien. Mijn moeder Diete (tevens één van de twee dominees van Bovensmilde) en ik worden reisleiders. Diete had dit plan al langer, nu gaat het dus gerealiseerd worden. Met een groep van in totaal 35 personen zullen we, zoals gezegd, belangrijke plaatsen aandoen als Jeruzalem, Nazareth enBethlehem. Het geloof staat uiteraard centraal in deze reis, maar dit viel te verwachten met Israël als reisdoel.
Al geruime tijd zijn we bezig met de voorbereidingen. Er zijn nog minder dan 15 dagen te gaan. Ik zal tijdens de reis proberen elke avond een update te geven: waar zijn we die dag geweest, wat hebben we gedaan, wat hebben we gezien, et cetera.
Een kort overzicht:
Dag 1: Vlucht naar Tel Aviv, door naar het hotel in Netanya.
Dag 2: Caesarea, Megiddo, de berg Karmel, tuinen van de Bahai tempel, en door naar Tiberias.
Dag 3: Yigal Allon, boottocht op het meer van Tiberias, Yardanit (doopplaats aan de Jordaan).
Dag 4: Berg der Zaligspreking, Tabcha, St. Petrus-kerkje, Kapernaum, Kana, Nazareth.
Dag 5: Sefad, wandeling bij Tel Dan/Banyas, Golanhoogte.
Dag 6: Beit Shean, Gan Hashelosha, Olijfberg, Jeruzalem.
Dag 7: Tempelberg en klaagmuur, Oude Stad (o.a. Cardo), Yad Vashem.
Dag 8: Dode zee, Masada, Ein Gedi/Qumran.
Dag 9: Olijfberg, Dominus Flevit, Gethsemané, Bethesda, St. Anna, Via Dolorosa, Heilige Grafkerk, Damascuspoort, Graftuin.
Zoals velen van jullie ondertussen wel weten, ben ik weer terug in Nederland, thuis in Bovensmilde. Ik zal de laatste dagen in Argentinië nog even beschrijven.
Mijn laatste week in Córdoba gebruikte ik voornamelijk om afscheid te nemen van mijn vrienden. Zo ben ik samen met Kristien en Wouter nog naar het dorpje Villa General Belgranogeweest, en alleen met Wouter naar Alta Gracia. Ook ben ik nog wat op zoek gegaan naar souvenirs. Het allerlaatste weekend hoorde ik via via dat Fabian en Sebastian (de Duitsers uit Mendoza, waar Johan en ik een halve week gelogeerd hadden) weer terug waren in Córdoba. Ook hen heb ik dus opnieuw gezien.
Vorige week zondag, al weer meer dan een week geleden, nam ik voor de laatste keer de bus naar Buenos Aires. Van Willemijn had ik een adres gekregen, dus ik wist al naar welk hostel ik kon gaan. Daar aangekomen zag ik haar dus ook weer, super! Nog even twee hele gezellige dagen gehad, waarin we oa naar de dierentuin geweest zijn (net als in Mendoza waren hier ook ijsberen, en dat terwijl het in de zomer zo warm kan worden!). Ook heb ik Dirk weer gezien, zijn reis had hem net op dat moment naar BsAs gebracht, toevallig! Dinsdagavond was het dan zover: mijn vliegtuig vertrok. Vrij snel en zonder problemen kwam 'k aan boord, ik had zelfs het geluk van drie stoelen voor mij alleen.
Volgens internet zou het 14 graden worden in Washington (waar ik een tussenstop van 10,5 uur had), maar toen ik buiten stond, bleek dat het maar 4 graden was...Vrij koud dus, voor een shirt en een trui. Ik had besloten dat ik niet op het vliegveld wilde wachten, dus nam ik de bus naar de stad. Bij de halte kwam ik aan de praat met een man die werkte in Washington, maar opgegroeid was in Argentinië en Brazilië, die zoonis van een Franse vrouw en die gestudeerd heeft in Italië. Hij sprak vijf talen vloeiend! Hij heeft me alles verteld wat ik moest zien; het Witte Huis, het Capitool, de Obelisk, begraafplaatsen, de musea... Zo heb ik mijn tijd wel kunnen vullen in Washington! Er staan nu ook een paar foto's online.
Anderhalf uur voordat m'n vliegtuig ging, zat ik al weer braaf in de gate te wachten. Ik kwam aan de praat met twee Nederlanders die een kleine wintersportvakantie gehad hadden in Denver. Het was gezellig, dus toen bleek dat ik naast hen zat in het vliegtuig (hoe groot is die kans?) was dat een meevaller. Nog een meevaller: ik werd in de klasse economy plus gezet, wat inhoudt dat ik net iets meer beenruimte kreeg dan normaal.
Na acht uur vliegen landden we. Mijn eerste stappen in Nederland dit jaar! Het was koud en mistig, maar dat maakte me uiteraard niet zoveel uit. Ik ging met de trein richting Assen, waar m'n ouders me op kwamen halen. Eergisteren heb ik mijn welkomsfeestje gehad. Het was heel erg leuk om veel van m'n vrienden en familieweer te zien.
Dit is het laatste berichtje geweest, de reis is nu helemaal voorbij. Ik vind het leuk dat zoveel mensen mijn verhalen gevolgd hebben, dank jullie wel daarvoor!
Het vorige verhaal werd geschreven in Bariloche. Nu, na een reis via Puerto Madryn, Buenos Aires en Tigre, zit ik weer in Córdoba. Martine is weer terug in Nederland. Een verslag van onze laatste week:
Iets meer dan een week geleden vertrokken we vanuit Bariloche naar Puerto Madryn. Het stadje zelf stelt weinig voor, maar er zijn mooie natuurparken 'in de buurt' (voor Argentijnse begrippen dan). We kwamen 's ochtends vroeg aan, nét te laat om de zonsopgang te bekijken op het strand. Het grootste deel van deze dag hebben we op het strand gelegen (het zeewater was helaas te koud om te zwemmen). De eerste volle dag dat we er waren, zijn we naar península (het Spaanse woord voor schiereiland) Valdes geweest. Op en rond deze plek (het schiereiland is zo groot als half Nederland) leven o.a. zeehonden, -leeuwen, -olifanten, pinguïns en in bepaalde maanden zelfs walvissen en orka's! We hebben vele soorten dieren gezien (de orka's en walvissen helaas niet), waaronder ook landdieren zoals gordeldieren en guanacos (zie foto's). De tweede dag zijn we naar Punta Tombo geweest, waar de grootste pinguïnkolonie van Zuid-Amerika is. Voordat we hier kwamen, hebben we eerst nog een boottocht op zee gemaakt, op zoek naar dolfijnen. De soort die we zochten vonden we niet, maar gelukkig voor ons zwom er wel een andere soort dolfijn rond. Hierna snel door naar de pinguïns. Het was alsof we in de dierentuin waren, maar dan zonder hekken en veel groter dan wat ik gewend ben van dierentuinen. Overal waar we keken, zagen we pinguïns. We konden ze haast aanraken, zo dichtbij waren we. Ook hiervoor verwijs ik jullie door naar de foto's.
Vanuit Puerto Madryn gingen we terug naar Buenos Aires, aangezien Martine's tijd in Argentinië bijna voorbij was. Omdat we de belangrijkste plaatsen van de stad al gezien hadden, besloten we door te gaan naar een klein stadje in de buurt: Tigre. Dit stadje ligt midden in een rivierendelta, waardoor het niet verwonderlijk is dat de belangrijkste sport hier roeien is. Toen we op een avond aan een van de vele kanaaltje zaten, was de roeitraining net begonnen: allemaal roeiers voeren voorbij. Verder hebben we een 'fruitmarkt' bezocht, waar we echter geen fruit vonden. We vonden eigenlijk wel al het andere: beleg, kleren, schoenen, cd's, handwerkspullen, meubels, noem maar op. Achteraf gezien was het geen wonder dat we hier de hele dag doorgebracht hebben.
Op Martine's laatste dag zijn we opnieuw naar de markt geweest. 's Middags hebben we de trein terug naar Buenos Aires genomen, zodat we goed op tijd zouden zijn. We hadden nog een paar uurtjes samen voordat de taxi ons naar het vliegveld zou brengen. Omdat we de stad nou wel gezien hadden, zijn we in een park gaan zitten. 's Avonds moest ze dan echt weg, en was ik weer alleen in Argentinië. Dit keer is het nog maar voor een paar weekjes, dus het was wel een ander gevoel toen ik haar weg zag lopen. Ik ben daarna meteen doorgegaan naar Córdoba, waar ik op dit moment ben. Over twee weken ben ik al onderweg naar huis! Wat gaat de tijd snel ineens.
Zoals gezegd, er staan foto's online van Bariloche en Puerto Madryn!
