Hierbij de laatste informatie over onze reis terug naar Nederland. We vliegen om 06:00 uur met El Al, vluchtnummer LY331, naar Brussel, België. Hier zullen we, na een vlucht van 5 uur, om 10:00 uur (plaatselijke tijd) aankomen. Nadat we de koffers gepakt hebben, zullen we met de bus naar Schiphol rijden, waar we om 13:30 uur aan hopen te komen. Vanaf hier zal de groep uiteen gaan. Bertus haalt de (van) Woudenbergers op, en Eddy zal de Smildegers naar huis vervoeren.
Vandaag was weer een luierdag. De zee was ruw, waardoor we er niet in mochten zwemmen (in verband met sterke onderstroom), maar alleen pootjebaden. Het was wel een prachtig gezicht. Na voor de vierde keer in het grill-restaurant gegeten te hebben - waarvan drie keer zonder noemenswaardige problemen - gingen mensen hun koffers inpakken. De wekker gaat om 01:00 uur, dus denk erom dat het het beste zal zijn om de reizigers bij thuiskomst een beetje met rust te laten. Het is goed om ze zo min mogelijk te laten doen. Probeer hierom de was voor ze te doen, het huis schoon te maken, het eten te koken, koffie te serveren, hun voeten te masseren, hun baard te scheren (surprise, surprise!), et cetera, et cetera. Bij voorbaat dank.
Zoals beloofd hier het verhaal van vandaag, 21 april 2010.
De dag begon vroeg voor de groep, omdat we afgesproken hadden om Harm-Jan te verrassen. Hij heeft vandaag namelijk Abraham gezien, en dat in het Beloofde Land. Er is toch geen mooiere manier om vijftig te worden? We stonden verdekt opgesteld, en toen hij om 08:15 uur de ontbijtzaal inkwam met z'n bakkie leut, dook de groep 'en masse' op om hem 'Lang zal hij leven' toe te zingen! Na een schitterend gedicht, voorgelezen door Dineke Duker, werd Abraham door iedereen gefeliciteerd. Het gedicht luidde als volgt:
Je had niet kunnen dromen,
dat je grote wens tóch uit zou komen:
je 50ste verjaardag vieren in Abrahams land,
op kosten van de verzekering en lekker aan het strand.
Niet gepland en zoals je had gedacht,
want je familie en vrienden had je op de Smilde verwacht.
Maar geen nood: alles is daar geannuleerd,
en hier word je door je reisgenoten gefeliciteerd!
We geven je ook een cadeautje, al heb je er niet om gevraagd,
en we willen graag dat je het de hele dag draagt!
(Dit cadeautje was een haarband waarop twee balletjes op twee 'voelsprieten' heen en weer stuiterden)
Na dit leuke begin was het nog maar 08:30 uur. Een volledig lege dag lag voor ons. Hoe vul je zóveel vrije tijd in? Een groot deel van de groep besloot langs de branding en over het strand naar Jaffa (in de Bijbel: Joppe) te lopen. Het was een prachtige wandeling van ruim een uur. Een azuurblauwe zee, een goudgeel strand, een heerlijke temperatuur; u kunt het zich wel voorstellen als u denkt aan de plaatjes in reisgidsen. Iedereen smeerde zich goed in, na een - voor sommigen - slechte ervaring met de zon gisteren. In Jaffa hebben we peperdure koffie/cappuccino/sinaasappelsap gedronken. Vervolgens ging iedereen zijn eigen weg. Een aantal liep direct terug, anderen liepen de schildersbuurt in en de rest ging naar het uitkijkpunt over Tel Aviv. We troffen bekenden uit Scherpenzeel, die ook zijn gestrand in dit mooie land. Toen Daniel en Diete terugkwamen bij het hotel, zat er niemand van de groep op het strand. De conclusie hieruit: wij Nederlanders zeuren altijd om zon, maar zijn deze na slechts één dag al weer zat!
Niet lang voor de dagelijke meeting kreeg de reisleiding het verlossende bericht uit Driebergen dat de complete groep vrijdag zou vertrekken. Hoe gingen we dit vertellen aan de mensen? We besloten om het verhaal dat hiervóór geupload werd ('Waarom we alsnog naar België gaan') letterlijk te vertellen. We hebben hier veel voorpret van gehad, maar het 'moment supreme' was, zoals Mastercard dat mooi verwoord: onbetaalbaar! Achtereenvolgens zagen wij op de gezichten: verwarring, verwondering, ongeloof, hoop, blijdschap, uitzinnige vreugde, gepaard gaande met tranen. Zelfs tegen het einde van de reis zijn we nog bezig met teambuilding. We weten eindelijk wanneer we naar huis kunnen!
Na een liedje van Grietje (vandaag uitgezocht door Jantje) en een gebed van de dominee las Daniel het verslag van gisteren en de reacties hierop voor.
We aten opnieuw in het grill-restaurant, waar we ditmaal wél vlees kregen.
Tot zover geen vuiltje aan de lucht. Maar dan....
Het begon bij het toetje, dat niet kwam, en niet kwam, en nog steeds niet kwam. Een deel van de groep was al weg toen het toetje uiteindelijk wél kwam. Vervolgens: de afrekening van de drank, en in het bijzonder: de wijn. De prijs van de wijn was in één dag meer dan verdubbeld! Hoe is dit mogelijk?! Het bleek dat de bediening de duurdere wijn ingeschonken had, zonder ons daarvan op de hoogte te stellen. Koppig als wij zijn, hielden wij voet bij stuk en betaalden dezelfde prijs als de vorige dag.
Harm-Jan nodigde ons uit voor een drankje op het terras van een strandtent. Van 21:00 tot 0:00 uur hebben wij hier onze eigen 'lounge' gehad; we zaten als één groep bijeen in een grote kring en genoten van elkaars aanwezigheid. Het is écht bijzonder hoe verschillende mensen in zo een korte tijd nader tot elkaar gekomen zijn. Iedereen heeft zin in morgen, omdat we nu weten dat dit de échte laatste dag zal zijn. Morgenavond zal hiervan verslag worden gedaan!
Tot slot:
- Voordat we Jaffa inliepen, las Diete uit haar reisgids dat Simon de leerlooier vroeger in dit stadje heeft gewoond. In Handelingen 9 en 10 wordt verteld dat apostel Petrus bij hem verbleef. 'Goh, wat zou zijn beroep geweest zijn?', grapte iemand. Grietje gaf het antwoord: 'hij was een schilder!'.
- We lopen terug langs de azuurblauwe zee. Plotseling ziet Diete iets zwarts drijven. 'Hé, een schoen'. Nog geen meter er naast ziet ze nóg iets zwarts drijven. 'Hé, weer een schoen'. Hoe groot is de kans dat er een compleet (2) paar (1) schoenen (Puma) in Daniels maat (43) voor je voeten aan komt drijven? De schoenen zijn ingepakt, en morgennacht is het wegwezen.
- Joseph heeft ons vorige week verteld over de Joden die drinkwater uit de bodem halen. Zij plaatsen het materiaal hiervoor op eigen grond, maar de pijpen steken zij diagonaal de grond in, waardoor ze dus eigenlijk het water van de omringende landen aftappen. Marriëts nuchtere commentaar hierop was: 'dat is wel een Jodenstreek zeg!'.
Groeten van Diete en Daniel!
PS: Voor de jongere lezers. Daniel heeft een beroemde buurvrouw in het hotel gehad. In de kamer naast hem zat namelijk de zangeres Inna, bekend van de hits 'Hot' en 'Deja vu'. Veel mensen kennen haar niet van gezicht, maar zoek het eerstgenoemde nummer maar eens op op www.youtube.com, de kans is aanwezig dat u het herkent (zelfs dominee Diete kende dit nummer!).
De sfeer is hier nog steeds goed, en dankzij het mooie weer blijven we ons vermaken. De tijd vliegt, en wij vrijdag ook, namelijk naar Brussel! Om 06:00 uur vertrekken we, met de complete groep, vanaf het vliegveld van Tel Aviv. We zullen dan rond 10:00 uur plaatselijke tijd aankomen in België. Het vluchtnummer is LY331. Per bus zullen wij doorreizen naar huis. Hoelaat en waar we aankomen met de bus zult u op tijd weten.
Eindelijk duidelijkheid!
Vanavond zullen de verhalen van vandaag online komen! Dit was nu eerst het allerbelangrijkste nieuws, wij zullen nu eerst gaan eten!
Het wordt onderhand tijd voor ons om weg te gaan, maar nog steeds weten we niet wanneer dit zal gaan gebeuren. We houden al het nieuws in de gaten; op de site van El Al lezen we dat veel geplande vluchten naar Europa al weer gaan. Het is voor ons afwachten wanneer en hoe ze de gestrande reizigers in zullen plannen. We hebben contact met de reisorganisatie DrieTour, zij houden ons op de hoogte en zodra we meer weten lichten we jullie direct in.
Zoals u/jullie gisteren gelezen heeft/hebben, was het hier groot (GROOT) feest. Dat hebben we geweten ook. Tot diep in de nacht dreunden de beats van de feestmuziek dwars door het hele gebouw heen. Alleen de mensen met oordoppen of gehoorapparaten (die zij uit hadden gezet/gedaan) konden goed slapen. Het ontbijt was tot 10:00 uur, dus iedereen kon redelijk uitslapen. Gestaag kwamen we's ochtendsdeontbijtzaal op de zevende verdieping ingedruppeld. We ontbeten op het buitenterras van deze verdieping en keken ondertussen naar een vliegshow (ook vanwege de Onafhankelijkheidsdag). De rest van de dag heeft hetmerendeelvan onze groep doorgebracht aan het strand. Sommigen zijn verbrand, anderen niet. Iedereen is van z'n witte kleur af, het varieert nu van bruin tot dieprood. Sake heeft opnieuw gezwommen, deze keer in de zee, maar hij was er snel weer uit. Reden: het water was hem niet te koud, maar te zout... (?) Om 18:00 uur kwamen we bijeen en las Daniël de laatste verhalen van het reisverslag voor. Iedereen moest erg lachen om de reacties. Daarna zongen we het liedje van Grietje uit de bundel, om vervolgens af te sluiten met een gebed door de dominee. Zo heeft ieder zijn/haar eigen talenten. Hierna gingen we door naar het eten. Er was miscommunicatie tussen de receptie en de kok, maar uiteindelijk konden we (slechts een half uur later dan gepland) aan tafel gaan. We aten eenChinesemaaltijd, terwijl we in het grill-restaurant zaten. Snapt u het nog? Wij niet, maar 't was erg lekker. 's Avonds wandelden we over de boulevard (die beduidend minder druk was dan gisteren), aten ijs, dronken koffie en kletsten wat met elkaar. Morgen weer zo'n dag, maar we zijn toch het liefst fijn thuis in Nederland. Wie weet wanneer?
Met deze vraag, waarop nog geen antwoord is, wordt dit verhaal afgesloten. Tot morgen!
Vandaag zijn we aangekomen in Bat-Yam. Hotel Mercure, een enorm hoog gebouw, is onze verblijfplaats hier, voor de volgende x dagen en nachten. Het is een mooi hotel, met een zwembad en een strand, dat natuurlijk grenst aan de Middellandse Zee. Dit is ook de plaats waar we afscheid hebben genomen van gids Joseph. Zijn werk, dat hij voortreffelijk gedaan heeft, is klaar.
Vanochtend was vrije tijd. Iedereen moest om 12:00 uur aanwezig zijn om z'n koffer naar beneden te brengen, maar voor die tijd kon je doen wat je wilde. Een aantal mensen is Jeruzalem nog maar weer eens ingelopen, of heeft over de stadsmuur om het oude gedeelte heen gelopen. Het plein bij de Klaagmuur was ditmaal erg rustig en twee soldaten hielden de wacht bij een herdenkingsvuur voor allen die gesneuveld zijn in de oorlogen in Israel.
Na een laatste keer met z'n allen pizza gegeten te hebben in een tentje aan de Via Dolorosa in Jeruzalem, vertrokken we om 14:00 uur met de bus naar Bat-Yam. De kamers in het hotel verschillen van kwaliteit. Zo is de kamer van reisleider Diete luxe, maar die van assistentreisleider Daniel zéér luxe. De groep is verspreid geraakt, er zitten mensen op de tweede etage, maar ook op de 23e. Op de zevende etage is het zwembad te vinden! Uiteraard had iedereen het liefste thuis willen zijn, maar onder de gegeven omstandigheden maken we er het beste van. We hebben gedineerd in een grill-restaurant dat bij het hotel hoort. Sommigen van ons flaneren op dit moment langs de boulevard, waar het erg druk is vanwege de Onafhankelijkheidsdag. In de Joodse cultuur begint de nieuwe dag op de avond van de vorige, als de zon onder is gegaan. De herdenkingsdag is nu dus voorbij, de Onafhankelijkheidsdag is begonnen! Anderen hebben in een plaatselijke winkel bier en wijn gekocht en zitten lekker op hun balkonnetje. Samen bij elkaar in een lounge zitten is er niet meer bij, want niemand van ons heeft een lounge kunnen ontdekken. Morgen zien we elkaar weer, bij de zee of bij het zwembad. Ook horen we dan hopelijk meer over de vliegtuigen. Grap van de dag: er is een mail uit Engeland naar IJsland onderschept. De tekst luidde als volgt:
We said: send cash, not ash!
Tsjah, zo blijft IJsland ons verassen............ ;)
Tot slot het moment van Diete:
In de bus maakte reisleider Diete een foto van de mensen. Ze kijkt naar het resultaat en zegt: 'Goh, het lijkt wel alsof Kees op deze foto een snor heeft, hij lijkt veel ouder!'. Ze kijkt op en ziet de verwonderde blik van Kees. Blijkt dat hij al elf (!) dagen rondloopt met een snor! Hieruit blijkt hoe goed zij haar reisgezelschap kent!
Vanochtend bracht gids Joseph dan eindelijk enige zekerheid, onze vlucht van maandagochtend 06:00 uur gaat niet door. Wanneer we wél vliegen is onbekend, het enige dat hij vertelde: waarschijnlijk pas donderdag. Vannacht is onze laatste nacht in Jeruzalem, morgenmiddag rijden we naar Bat-Yam. Joseph noemde dit de Riviera van Israel, hier gaan we er nog een paar leuke dagen van maken, ondanks de boze vulkaan.
Op www.drietour.nl wordt de stand van zaken bijgehouden. Ook zal ik zo snel mogelijk nadat wij nieuws hebben, dit nieuws online zetten.
Dan: vandaag. Vandaag was onze eigenlijke laatste echte dag. Op het programma stond Bethlehem, maar eerst hielden we 's ochtends een kerkdienst(je). Een paar uur voordat in de kerk in Bovensmilde de groepsfoto van ons voor de Gouden Rotskoepel vertoond zou worden, zaten wij op het dak van ons hotel, met diezelfde koepel op de achtergrond. De kerkdienst was een goed rustpunt, te midden van de stiekem toch wel een beetje onzekere tijd die we hier op dit moment hebben. Hierna zoals gezegd: Bethlehem, de plaats van de geboorte van Jezus. Hier gingen we (uiteraard) eerst koffie drinken, alvorens we naar de Geboortekerk liepen. Het is een speciale kerk, omdat Jezus geboren is/zou zijn op de plaats waar de kerk gebouwd is. Of dit daadwerkelijk precies de plek is, is natuurlijk niet te achterhalen. Na het kerkbezoek zijn we naar de herdersvelden of velden van Efrata gegaan. Een kort stiltemoment, een stukje uit de Bijbel, eventjes denken aan 'de toekomst'. Hierna zongen we, terwijl we heerlijk buiten zaten in ons t-shirtje en korte broek, het lied 'Het was nacht in Bethlehems dreven', een kerstlied. Uiteindelijk zijn we nog een ander kerkje ingegaan, waar de akoestiek goed was en Grietje ons opnieuw voorging in zang. Samen met een groep Amerikanen zongen we 'Abide with me' en 'Hallelujah' uit de Messiah.
Tot slot:
- Iets over twee gewaardeerde reisgenoten, Lambert en Hendrikje uit Bovensmilde, al jaren een zeer verliefd stel. Na een gezellige avond in de lobby - waar de drank rijkelijk vloeide - lag Lambert als eerste in het grote bed. Zou het komen dat de wijn helemaal opgekomen was dat hij, in Hendrikje's pyjama, waarop de woorden 'I LOVE YOU' prijken, op haar lag te wachten?
- Voordat we de Geboortekerk ingingen, moesten we eerst door een souvenirwinkel. Normaliter vindt Sake dit ab-so-luut niks. U voelt het al aankomen: hier kwam dit keer verandering in. Joseph vond, voor onze schaapjesherder, een prachtige handgemaakte herdersstok!
- Bij het koffiedrinken ontdekte Marian een weegschaal. Vrouwelijk als ze is, stapte ze hier uiteraard meteen op. Groot was haar schrik toen ze vier kilo aangekomen leek te zijn. Na enkele seconden realiseerde ze zich echter dat Jaap een lolletje had uitgehaald: hij stond achter haar en had z'n voet óók op de weegschaal!
- In een stilte die tijdens de dagelijkse groepsbijeenkomst viel omdat iemand een mooie ervaring had verteld, schalde opeens door de ruimte: 'Let me be your lover'. Dit bleek de ringtone van de mobiele telefoon van Willy. Eindelijk kon haar man haar bereiken! Blijde gezichten alom.
Gisteren is er geen verhaal online gekomen, vandaag moet ik dus twee dagen bespreken, plús de dag van morgen.
Vrijdag
We begonnen deze dag met een bustochtje naar Qumran, de plaats waar de Dode Zee-rollen gevonden zijn. Voor uitleg hierover: zie www.google.com. We maakten een wandelingetje, liepen door de winkel en gingen vervolgens koffie drinken in Masada. Masada is eigenlijk de naam van een berg, waarin een soort van burcht is uitgehakt. Met de kabelbaan (Sake durfde niet, hij stond uiteindelijk in het midden van de cabine, met z'n hoed voor z'n hoofd) waren we in no-time boven. Het uitzicht over de Dode Zee was prachtig vanaf hier! Hierna gingen we snel door naar de lunchpauze in Ein Gedi. Na de lunch hebben we hier een wandeling gemaakt. Ein Gedi is een stuk land in de woestijn waar een bron is en waar dus planten groeien en dieren zijn. Er zijn hier rotsen met spelonken, en in de Bijbel wordt deze plaats genoemd als de plaats waar koning Saul in dezelfde grot ging zitten als waar David zich verstopt met zijn mannen. De wandeling was pittig op sommige plaatsen, maar wel heel erg mooi. Hierna was het dan eindelijk zover: de Dode Zee! Hoewel sommige mensen het drijven niks vonden, waren de meesten toch erg aan het genieten! We smeerden elkaar in met modder, wachtten tot de zon het gedroogd had en spoelden het dan weer af. Je huid voelde hierdoor heel zacht aan! Uiteindelijk zijn we moe, maar voldaan (hoe cliché) teruggekomen in het hotel.
Zaterdag
Deze dag zou een 'loopdag' worden. Chauffeur Jamil bracht ons voor de laatste keer deze reis ergens heen, en wel naar de Olijfberg. We namen afscheid van hem en begonnen aan de wandeling. Onze route leidde ons langs alle belangrijke plaatsen uit de laatste week van Jezus' leven. Via Dominus Flevit (oftewel: de heer weende, Johannes 35:11), Gethsemane (de plaats waar Jezus gearresteerd werd), Bethesda (een vroegere badplaats) en de kerk St. Anna belandden wij op de weg Via Dolorosa (weg van het lijden, oftewel: lijdensweg). De St. Anna is vernoemd naar de moeder van Maria. Deze kerk heeft een hele goede akoestiek, wat we natuurlijk uitgeprobeerd hebben. Na het zingen van een aantal liederen zijn we de Via Dolorosa afgelopen, die eindigt in de Heilige Grafkerk, waar het erg druk was. Na het bekijken van deze kerk zijn we via de Damascuspoort naar de Heilige Graftuin gelopen. Volgens de overlevering is Jezus hier in zijn graf gelegd, om na drie dagen op te staan uit de dood. Het was heerlijk om, na de hele dag in de drukke stad gelopen te hebben, op een punt van rust te zijn. Hierna hebben we de rest van de middag vrijgehad. Iedereen kon zich vermaken, ontspannen, door de stad lopen of wat hij/zij dan ook wilde doen. 's Avonds hebben we de dag besproken, lekker gegeten en vervolgens gezellig in de lobby gezeten.
Zondag
Normaal worden er alleen dingen geschreven over 'het verleden', oftewel de dag of dagen die geweest is/zijn. Vanwege de boze vulkaan verandert dit nu echter. Iets over de toekomst: Dominee Diete begint spontaan: 'wat de toekomst brenge moge, ons geleidt des Heren hand'. Onze toekomst is onduidelijk, de terugvlucht staat gepland voor maandagochtend 06:00 uur, maar de kans dat dit ook daadwerkelijk doorgaat is nihil. Via dit reisverslag zal ik jullie zo snel mogelijk updaten van al het nieuws dat ons ter ore zal komen. Wij hebben in ieder geval de instelling om van de nood een deugd te maken.
De groeten uit Israël
De hele Israëlgroep doet de groeten aan iedereen, maar in het speciaal willen we toch Joke van Sleen noemen, die in eerste instantie ook meegegaan zou zijn.
Tot slot
De trouwe lezer weet dat elk verhaal afgesloten wordt met de anekdotes van de dag. Lees en geniet:
- 's Avonds bespreken we met elkaar het feit dat we waarschijnlijk maandag nog niet terug kunnen vliegen. Zwaan is weinig hoopvol als ze vraagt: 'moeten we de nabestaanden ook nog inlichten?'. Voor de duidelijkheid: ze bedoelde uiteraard de naasten. Sake durft nu helemaal niet meer terug te vliegen, maar Jeanet kwam al met de oplossing: 'hij zoekt gewoon een Arabische vrouw!'.
- J. de L. begint steeds meer op een Arabier te lijken. 'Straks gaat 'ie nog een jurk dragen', grapt iemand uit de groep. G. de L. reageert hierop met de woorden: 'dat doet 'ie thuis ook al!'.
- Diezelfde G. de L. heeft tegen voorganger P.K. uit Woudenberg gezegd: 'ik vind het wel leuk dat we met een andere groep gaan, dan kan ik me lekker misdragen!'.
- Bij de lunch vertelde de kok wat hij over zou hebben om de dames van de groep als zijn vrouw te krijgen. Ada was 600 kamelen waard, maar Riki spande de kroon; zij zou wel 800 kamelen opbrengen! Zou dit komen door de eeuwige glimlach op haar gezicht?
- Voordat we naar Qumram gingen, moest de chauffeur tanken. Er liepen twee jongens met een kameel, en meteen ontstond het plan om Marriët hier op te krijgen. Haar droom ging in vervulling! Nadat ze gewend was, hield ze zich niet meer vast, en met haar armen in de lucht riep ze: 'Kijk, zonder handen!'
Groeten uit Israël!
Ps: de titel van dit verhaal slaat uiteraard op de aswolk. Als we naar België gegaan zouden zijn, waren we ondertussen allang thuis, op de fiets!
Vandaag was onze eerste volledige dag in Jeruzalem. We moesten er vroeg uit, want het programma was erg vol en bovendien sloot de Tempelberg (waar we als eerstenaartoe gingen) al om 10:30 uur voor toeristen. Na een wandelingetje dat ons door de Damascuspoort leidde, kwamen we uit bij de 'douane'. We hoefden natuurlijk nietons paspoort te laten zien, maar werden wel goed gecontroleerd. We vervolgden onze weg en kwamen bijna meteen aan bij de Klaagmuur. Deze muur heet eigenlijk deWestelijke Muur of kortweg 'Muur', maar in het Nederlands wordt het dus de Klaagmuur genoemd. Joseph vertelde kort wat over het plein, maar stuurde ons toen meteenweer door, we waren immers op weg naar de Tempelberg! Hier aangekomen zagen we meteen het schitterende goud van de rotskoepel. Ook is hier de Al-Aqsa moskee te vinden.We kregen eventjes vrije tijd voor foto's en ontspanning en gingen hierna meteen door, terug naar de Klaagmuur. Op maandag en donderdag gebeuren hier de Bar Mitzwas,waar een dertienjarige jongen voor de eerste keer uit de Thora mag lezen. Het was vandaag dan ook erg druk. Hierna gingen we door naar... de koffie!
Na de koffiepauze hebben we een wandeling gemaakt door de nieuwe Joodse wijk in de Oude stad. We kwamen aan bij de cardo, de oude hoofd- en winkelstraat. Dit is indeze tijd nog steeds een winkelstraatje. Via deze straat liepen we vanuit de Joodse wijk de Arabische wijk in. Het was hier net de zwarte markt. Iedereen had trek gekregen nahet lopen, dus we gingen maar snel eten. Pizza dit keer, heerlijk! Maar niet voor Hans, want die lust geen pizza. Hij kreeg dus een broodje falafel, dat hij ook niet op at (Zwaan, wat is dit voor een man?).
's Middags zochten we de bus weer op. Chauffeur Jamil bracht ons naar Yad Vashem, het gedachtenispark van de Holocaust. De rit erheen was een ramp, vanwege degeweldige (not) rijstijl van de meeste Israëliërs. Het museum was erg indrukwekkend, en eigenlijk hadden we te weinig tijd gekregen om er rustig doorheen te lopen.Nadat we het museum uit waren was de hele groep net iets stiller dan normaal. We wandelden langs de Eeuwige Vlam en het monument voor de kinderen. Hierna reden we weerterug naar het hotel.
Omdat we om 20:00 uur alweer klaar moesten staan voor de Jerusalem By Night-tour (JBN-tour), moesten we snel eten. Iedereen die meeging was op tijd klaar, waardoor wedus op tijd vertrokken. De JBN-tour heeft geen uitleg nodig; we bekeken de stad toen de zon al onder was. Vanaf de Olijfberg keken we uit over een verlicht Jeruzalem. Schitterend! Heel bijzonder was ook de rondrit door de orthodox Joodse wijk Mea Shearim. Mensen leven hier op zo'n eigen manier die te vergelijken is met bijvoorbeeld de Amish in Amerika. Joseph heeft ook hierover uitgebreid verteld. We hingen zoals altijd aan zijn lippen. Verder zijn we nog langs de residentie van Peres gereden en het King David Hotel. Als we nog puf hebben lopen we hier zaterdagavond heen en drinken er een kopje koffie. de tour gaf on een andere kijk op Jeruzalem en was dus zeer geslaagd.
De rest van de avond zaten we met z'n allen in de lobby, het was erg gezellig. Morgen gaan we drijven in de Dode Zee, dat zal waarschijnlijk wel een speciaal moment worden!
De vaste glimlach op ons gezicht veranderde in een grote grijns vanwege deze dingen:
- Errisje uit Woudenberg heeft last van een zeer ernstig snurkende man. Normaal port ze hem in z'n zij als hij te luidruchtig wordt, maar nu staat er een nachtkastjetussen hun bedden. Wat is de oplossing van Errisje? Ze gebruikt een kleerhanger, en gooit bovendien schoenen naar z'n hoofd!
- Bij de lift komen twee vrouwen uit de groep andere mensen uit Sri Lanka tegen; twee mannen en twee vrouwen (de vrouwen dragen beide een burka). Ze hebben een kort gesprek in het Engels. 'Leuke mensen', zegt één van de vrouwen, 'zijn dat nu christenen of moslims? (...)
- Bij het stoplicht slaat de bus af. Iedereen schrikt, maar vanuit de bus klinken de lieve woorden van Marriët: 'geeft niet hoor Jamil, het overkomt mij ook wel eens!'.
- Jan en Gera komen bij het diner. Errisje vraagt: 'heb je nog even geslapen, Gera?', waarop Gera antwoordt: 'geen tijd, ik moest Jan wassen en verschonen!'
Ps: het gaat niet lukken met de foto's. Er is een probleem met het uploaden, waarschijnlijk is het internet hier toch niet goed genoeg. Helaas helaas, maar niks aan te doen.
